Μία παραλία χωρίς... θάλασσα!

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε συνηθίσει να χαρακτηρίζουμε ωραίες τις παραλίες όπου το μάτι χάνεται στο απέραντο γαλάζιο.Κι όμως, μια 

παραλία στην Ισπανία έρχεται για να μας αλλάξει γνώμη, και μάλιστα με το

παραπάνω.

Η Playa de Gulpiyuri ή Gulpiyuri Beach είναι μια μικρή παραλία που 

βρίσκεται στη μέση ενός καταπράσινου λιβαδιού(!), κοντά στην πόλη 

Llanes, στη βόρειο-κεντρική πλευρά της Ισπανίας, όπου δεν θα δείτε τον 

ωκεανό κατά μήκος των ακτών παρά μόνο μερικά βράχια από τα οποία ξεπηδά 

το νερό, καταλήγοντας σε μια πανέμορφη «ακτή»!

Η παραλία βρίσκεται 100 μέτρα από τη θάλασσα και συνδέεται με αυτήν 

με ένα δίκτυο υπόγειων σπηλιών, οι οποίες δημιουργούν έναν εντυπωσιακό 

κολπίσκο με ρηχά νερά, το μήκος του οποίου δεν ξεπερνά τα 40 μέτρα.

Παρόλα αυτά, τα κύματα είναι εντυπωσιακά, έτσι όπως έρχονται από το 

Βισκαϊκό Κόλπο και «ξεπηδούν» μέσα από τις σπηλιές, κάνοντας την εν λόγω

παραλία έναν από τους πλέον αγαπημένους προορισμούς για μια δροσερή 

βουτιά.

Πηγή: 24wro.blogspot.gr

37 χιλιάδες δολάρια το κόστος ελέγχου για κάθε βίντεο στο YouTube

Ένα από τα βασικά προβλήματα του YouTube είναι οι συνεχείς καταγγελίες που δέχεται ότι τα βίντεο που ανεβάζουν χρήστες του παραβιάζουν πνευματικά δικαιώματα τρίτων.

Αν και η υπηρεσία κάνει σημαντικές προσπάθειες να περιορίσει το φαινόμενο, η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για κάτι ιδιαίτερα δύσκολο. Για το λόγο αυτό περιορίζεται στην αφαίρεση των καταγγελλόμενων βίντεο. Ενίοτε χωρίς καν να ελέγξει αν η καταγγελία έχει βάση.

Στο πλαίσιο αντιμετώπισης του ζητήματος, μία από τις προτάσεις που έγιναν προς τη Google, στην οποία ανήκει η υπηρεσία, είναι να δημιουργήσει μια ομάδα ώστε να ελέγχει οτιδήποτε ανεβαίνει. Σε περίπτωση που ένα βίντεο παραβιάζει πνευματικά δικαιώματα η ομάδα θα το αφαιρεί πριν αυτό δημοσιευτεί.

Πρόκειται για εξαιρετική ιδέα αλλά δυστυχώς υπάρχει μια μικρή δυσκολία ως προς την εφαρμογή της. Το γεγονός ότι κάθε λεπτό ανεβαίνουν στο YouTube περίπου 72 ώρες video.

Σύμφωνα λοιπόν με υπολογισμούς που έκανε η ιστοσελίδα TechDirt θα έπρεπε να προσληφθούν περίπου 200.000 άτομα και το συνολικό ετήσιο κόστος θα έφτανε τα 37 δισεκατομμύρια δολάρια.

Με άλλα λόγια, είναι λίγο απίθανο η εταιρεία να υιοθετήσει την πρόταση.

 Για κάθε βίντεο στο YouTube το κόστος ελέγχου είναι 37 δισ. δολάρια

Πηγή: 24wro.blogspot.gr

Μία εικόνα = Χίλιες λέξεις (συνέχεια)

Μερικές ακόμη φωτογραφίες από τις πιο συγκλονιστικές των τελευταίων 100 χρόνων.




11. Ένας πυροσβέστης δίνει νερό σε ένα κοάλα κατά τις καταστροφικές πυρκαγιές στη Βικτώρια της Αυστραλία το 2009. 

12. Ο Robert Peraza καθώς ακούγεται το όνομα του γιου του κατά την 10η επέτειο της 11ης Σεπτεμβρίου στο World Trade Center.  

13. Ένα κορίτσι που βρίσκεται σε απομόνωση για έλεγχο ακτινοβολίας, μιλάει στο σκύλος της μέσα από ένα τσάμι. Ιαπωνία 14 Μαρτίου 2011.  

14. Η Terri Gurrola ξαναβλέπει την μικρή της  κόρη , μετά από 7 μήνες υπηρεσίας στο Ιράκ.  

15. Η Jane Rose Kasmir  τοποθετεί λουλούδια στις ξιφολόγχες  της φρουράς του Πενταγώνου κατά τις διαμαρτυρίες για τον Πόλεμο στο Βιετνάμ τον Οκτώβριο του 1967, κίνηση η οποία έγινε το σύμβολο του κινήματος των λουλουδιών.  

16. Ένας Γερμανός κρατούμενος του Β' Παγκοσμίου πολέμου ξανασυναντιέται με την κόρη του. Η τελευταία φορά που το κορίτσι είχε δει τον πατέρα του ήταν όταν ήταν ενός έτους. 
  

17. Ο 8 ετών Christian Golczynski αποδέχεται την σημαία για τον πατέρα του Marc Golczynski κατά τη διάρκεια του μνημοσύνου. Ο Marc Golczynski σκοτώθηκε στο Ιράκ, λίγες μέρες πριν επιστρέψει σπίτι.  

18. Ο Greg Cook αγκαλιάζει την σκύλα του Coco μόλις την βρήκε στο κατεστραμμένο του σπίτι μετά τον τυφώνα στην Αλαμπάμα τον Μάρτιο.

19.Ένας Βορεοκορεάτης αποχαιρετά έναν συγγενή του από τη Νότια Κορέα που κλαίει, ύστερα από συνάντηση κατά την διάρκεια της διακορεατικής προσωρινής επανένωσης στο χειμερινό θέρετρο Kumgang τον Οκτώβριο του 2010. Τότε είχε επιτραπεί σε 436 Νοτιοκορεάτες να περάσουν τρεις μέρες με 97 συγγενείς τους, από τους οποίους είχαν χωριστεί  την εποχή του πολέμου 1950-53. 

20.. Μια φωτογραφία τραβηγμένη από τον αστροναύτη William Anders κατά την διάρκεια της αποστολής "Απόλλων 8" το 1968.  

Μία εικόνα = Χίλιες λέξεις

Πρόκειται για μία πολύ συγκινητική συλλογή φωτογραφιών. Απαθανατίζουν την την αντοχή, τον πόνο, την απώλεια αγαπημένων προσώπων αλλά και τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής. Φωτογραφίες που όσα χρόνια και να περάσουν πρέπει να μείνουν. Ας μην τις αφήσουμε να χαθούν. 




1.Τρεις αδερφές ποζάρουν ακριβώς στην ίδια θέση τρεις διαφορετικές χρονιές, πολλά χρόνια μετά.

2. 'Ενα μικρό αγοράκι με τη συνοδεία του πατέρα του δίνει ένα μπαλόνι σε σχήμα καρδιάς σε έναν αστυνομικό, κατά τη διάρκεια μίας διαδήλωσης στο Βουκουρέστι. Ο αστυνομικός δέχεται το μπαλόνι και το κρατάει μπροστά από την ασπίδα του.

3. Ο συνταξιούχος αστυνομικός  Ray Lewis  συλλαμβάνεται επειδή συμμετείχε στις διαδηλώσεις του κινήματος Occupy Wall Street   

4. Ο Leao  κάθεται για δεύτερη συνεχόμενη μέρα δίπλα στον τάφο του αφεντικού του, ο οποίος πέθανε στις καταστροφικές κατολισθήσεις κοντά στο Ρίο ντε Τζανέιρο στις 15 Ιανουαρίου 2011.  

5. Εβραίοι κρατούμενοι κατά τη στιγμή της απελευθέρωσής τους από ένα στρατόπεδο εγκλεισμού κοντάστην Ελβετία το 1945. 

6. Χριστιανοί προστατεύουν μουσουλμάνους κατά τη διάρκεια της προσευχής στο κέντρο των εξεγέρσεων στο Κάιρο της Αιγύπτου, το 2011.  

7. Ένας σκύλος ξανασυναντιέται με τον ιδιοκτήτη του μετά από το καταστροφικό τσουνάμι στην Ιαπωνία το 2011.  

8.  Καθώς μία σειρά στρατιωτών στην Βρετανική Κολομβία του Καναδά προχωρά προς το τρένο, ο μικρός Whitey Bernard αφήνει το χέρι της μητέρας του για να φτάσει τον μπαμπά του.  

9. Ο ιερέας  Luis Padillo  δίνει μία τελευταία μετάληψη σε έναν στρατιώτη που τραυματίστηκε από πυρά ελεύθερων σκοπευτών κατά τη διάρκεια εξέγερσης στη Βενεζουέλα. 

10. Ο Αυστραλός Scott Jones φιλιά την Καναδή φίλη του Alex Thomas αφότου χτυπήθηκε από έναν αστυνομικό στο Βανκούβερ στις συμπλοκές μετά την ήττα από τους Boston Bruins στο Stanley Cup.

O Έλληνας που έμαθε τους Ιάπωνες να τρώνε λάδι και φέτα!

Στο μακρινό Μικότο της Ιαπωνίας, ο κ. Θανάσης 
Φραγκής παρουσιάζει τα ελληνικά προϊόντα - ελιές, γιαούρτι, τυριά και βεβαίως κρασιά - σε μια εποχή που η Αθήνα έχει καταστήσει ως γκουρμέ το σούσι.


Η επιχείρησή του έχει την επωνυμία Nostimia.com και εισάγει το 80% των ελληνικών τυποποιημένων επώνυμων προϊόντων στην Ιαπωνία, τα οποία διαθέτει σε καταστήματα λιανικής, ξενοδοχεία, εστιατόρια, αλλά και μέσω Διαδικτύου.


Ο Θανάσης Φραγκής ίδρυσε την εταιρεία Νοστιμιά το 2001, με σκοπό την εισαγωγή ελληνικών παραδοσιακών και βιολογικών τροφίμων και κρασιών. Εδρα της η πόλη Μικότο σε απόσταση 130 χλμ. από τη Φουκουσίμα. Εκεί ρίζωσε ο Ελληνας από την Κύμη ο οποίος μυεί τους Ιάπωνες στις ελληνικές γεύσεις. Από την Εύβοια βρέθηκε στην Αγγλία όπου γνώρισε τη Ιαπωνέζα γυναίκα του. Τελικά αποφάσισαν να ζήσουν στην Απω Ανατολή, στη γη του Ανατέλλοντος Ηλίου.


Ο τζίρος του αυξάνεται κάθε χρόνο κατά 20%, χωρίς την αιγίδα κάποιου ελληνικού δημόσιου οργανισμού. «Oτι και αν κάνουμε, το κάνουμε μόνοι μας χωρίς καμιά βοήθεια από την Ελλάδα. Δεν έχει γίνει καμία ουσιαστική προσπάθεια από την Ελλάδα για την προώθηση και τη διαφήμιση της επιχειρήσης μας». Αυτό είναι και το μόνο παράπονο του κ. Φραγκή από την πατρίδα.

Ο ίδιος πάντως δεν παραλείπει να μετέχει σε εκδηλώσεις προώθησης του ελληνικών γεύσεων όπως στην έκθεση FOODEX, τη μεγαλύτερη έκθεση τροφίμων και ποτών στην περιοχή του Ειρηνικού. Όπως λέει ο κ. Φραγκής στο παρελθόν, την περίοδο της ακμής της ιαπωνικής οικονομίας, είχαν γίνει κάποιες προσπάθειες για την εισαγωγή ελληνικών προϊόντων, κυρίως με ιδιωτική ετικέτα των εισαγωγέων. 




(Πηγή: tsekouratoi.blogspot.gr)

TATTOO: Όλο το σώμα ένας καμβάς (μέρος 2ο)

Το τατουάζ διαδόθηκε ευρέως στην Ευρώπη στο τέρμα του 19ου αιώνα. Εκείνα τα χρόνια οι αρχέγονες τελετουργίες είχαν αρχίσει να γίνονται καλλιτεχνικό στοιχείο του δυτικού πολιτισμού. Πολλοί ήταν αυτοί που υποστήριζαν ότι όταν τρυπάς το δέρμα σου ¨Μπαίνει το χρώμα και βγαίνει μία μαγεία”, μία μαγεία που διαρκεί αιώνια. Πρόκειται για κάτι βαθύ και ριζικό, κάτι από το οποίο δεν μπορείς να απαλλαχθείς εύκολα. Γι' αυτό και το μεγαλύτερο ρίσκο που παίρνει κανείς κάνοντας τατουάζ είναι το ενδεχόμενο να το μετανιώσει. 


Το 1933 ο Νίκος Καββαδίας έγραψε το ποίημα “William George Allum” (ίσως είναι και το πιο όμορφο ποίημα που έχει γραφτεί για το τατουάζ). Μιλάει για έναν ερωτευμένο θερμαστή που τρίβει το στήθος του για να διώξει από πάνω του την άπιστη γυναίκα που είχε ερωτευτεί αλλά τελικά κατάλαβε πως “του Ανάμ τα στίγματα δεν βγαίνουνε ποτές”. 




William George Allum  


Εγνώρισα κάποια φορά σ' ένα καράβι ξένο 
έναν πολύ παράξενον Εγγλέζο θερμαστή 
όπου δε μίλαγε ποτέ κι ούτε ποτέ είχε φίλους 
και μόνο πάντα εκάπνιζε μια πίπα σκαλιστή. 


Όλοι έλεγαν μια θλιβερή πως είχε ιστορία 
κι όσοι είχανε στο στόκολο με δαύτον εργαστεί 
έλεγαν ότι κάποτες, απ' το λαιμό ως τα νύχια, 
είχε σε κάποιο μακρινό τόπο στιγματιστεί. 


Είχε στα μπράτσα του σταυρούς, σπαθιά ζωγραφισμένα, 
μια μπαλαρίνα στην κοιλιά, που εχόρευε γυμνή 
κι απά στο μέρος της καρδιάς στιγματισμένην είχε 
με στίγματ' ανεξάλειπτα μιαν άγρια καλλονή... 


Κι έλεγαν ότι τη γυναίκα αυτή είχε αγαπήσει 
μ' άγριαν αγάπη, ακράτητη, βαθιά κι αληθινή· 
κι αυτή πως τον απάτησε με κάποιο ναύτη Αράπη 
γιατί ήτανε μια αναίσθητη γυναίκα και κοινή. 


Τότε προσπάθησεν αυτός να διώξει από το νου του 
την ξωτική που αγάπησε, τόσο βαθιά, ομορφιά 
κι από κοντά του εξάλειψεν ό,τι δικό της είχε, 
έμεινεν όμως στης καρδιάς τη θέση η ζωγραφιά. 


Πολλές φορές στα σκοτεινά τον είδανε τα βράδια 
με βότανα το στήθος του να τρίβει, οι θερμαστές... 
Του κάκου· γνώριζεν αυτός - καθώς το ξέρουμ' όλοι - 
ότι του Αννάμ τα στίγματα δε βγαίνουνε ποτές... 


Κάποια βραδιά ως περνούσαμε από το Bay of Bisky, 
μ' ένα μικρό τον βρήκανε στα στήθια του σπαθί. 
Ο πλοίαρχος είπε: "θέλησε το στίγμα του να σβήσει" 
και διάταξε στη θάλασσα την κρύα να κηδευθεί. 

Όταν το 1891 ο Σάμιουελ Ο' Ράιλυ κατασκεύασε την πρώτη ηλεκτρική μηχανή για τη χάραξη τατουάζ βασισμένη στο ηλεκτρικό εργαλείο του Τόμας Έντισον που τρυπούσε χαρτί με μία βελόνα, κανείς δεν φανταζόταν την απήχηση που θα είχε σήμερα αλλά και τους κινδύνους που κρύβει. Αυτοσχέδια μηχανάκια τατουάζ χρησιμοποιούνται από μη έμπειρους “καλλιτέχνες” και μπορούν να γίνουν αιτία για τη μετάδοση ηπατίτιδας, συνδρόμου τοξικού σοκ, ακόμη και AIDS όταν οι βελόνες δεν αποστειρώνονται σωστά. Ακόμη, υπάρχει ο κίνδυνος να παρουσιαστούν αλλεργίες και μολύνσεις σε περίπτωση που τα χρώματα δεν είναι κατάλληλα ελεγμένα. 


Αυτό που κάνει το μηχάνημα για τα τατουάζ είναι να κινεί μία βελόνα πάνω-κάτω με ρυθμό αρκετών εκατοντάδων δονήσεων ανά λεπτό διεισδύοντας στο δέρμα σε βάθος ενός χιλιοστού περίπου. Αυτό που ουσιαστικά βλέπουμε στο τατουάζ είναι το μελάνι, που μένει στην επιδερμίδα μετά την όλη διαδικασία. Ωστόσο πολλές από αυτές τις βαφές που χρησιμοποιούνται προορίζονται για βαφή μετάλλων και όχι για του ανθρώπινου δέρματος. 


Από την άλλη η αφαίρεση του τατουάζ είναι μία εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση. Υπάρχουν διάφορες μέθοδοι, αλλά υπάρχει πάντα και ο κίνδυνος να μείνουν σημάδια. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια η αφαίρεση ενός τατουάζ συνοδευόταν από πολλές επίπονες επεμβάσεις που άφηναν ουλές. Τα λέιζερ, τα οποία άρχισαν να χρησιμοποιούνται στις αρχές της δεκαετίας του1980, έδωσαν μία λύση αφού έχουν ελάχιστες παρενέργειες. 


Πέρα από τους κινδύνους και τις παρενέργειες που υπάρχουν το τατουάζ προσελκύει καθημερινά όλο και περισσότερο κόσμο. Ίσως η γοητεία του είναι το γεγονός ότι κρατάει για πάντα. Γι' αυτό και για τους πραγματικούς λάτρεις του τατουάζ, το χτύπημα αποτελεί φιλοσοφία και στάση ζωής. 


Το βέβαιο είναι ότι το τατουάζ αποτελεί ένα σύμβολο του νέου κόσμου. Η σάρκα πλέον αποκαλύπτει την εικόνα: σύμβολα, δράκοι, λουλούδια, νεράιδες, γοργόνες, καρδιές, αετοί, ήλιοι, σπαθιά, πουλιά, μυθικά και ιστορικά πρόσωπα στολίζουν τα χέρια, τα πόδια, τους ώμους, τις πλάτες, τις κοιλιές και οποιοδήποτε άλλο σημείο του ανθρωπίνου σώματος. Βέβαια οι τάσεις στη μεταμόρφωση του σώματος εδώ και λίγα χρόνια έχουν φτάσει σε όρια που σοκάρουν. Ορισμένοι λάτρεις των tattoo είναι αποφασισμένοι να ακολουθούν παραμορφωτικές διαδικασίες που  καποιες φορές αγγίζουν τα όρια του μαζοχισμού. 


Όσα χρόνια και να περάσουν, το ερώτημα  παραμένει ζωντανό και θα παραμείνει όσο υπάρχει η ψυχολογία. Άραγε γιατί επιθυμούμε να αλλάξουμε το σώμα μας, να το στιγματίσουμε και να το εικονογραφήσουμε; Μήπως αναζητούμε την ομορφιά και τη νεότητα ή την ταυτότητά μας; Ή μήπως επιθυμούμε να αποτυπώσουμε την ψυχή μας σε εικόνα;  Πάντως αν ισχύει αυτό, τότε το τατουάζ είναι μία ανθρώπινη τέχνη, που εκφράζει, όπως και κάθε άλλη τέχνη άλλωστε την αιώνια ανθρώπινη περιπέτεια.  

ΤATTOO: Όλο το σώμα, ένας καμβάς (μέρος πρώτο)

Δεν είναι και πολύ εύκολο να αναζητήσει κανείς σε βάθος την ιστορία του τατουάζ, αφού η ρίζες του ξεκινούν από την προϊστορία. Tattoo ή τατουάζ στην πολυνησιακή διάλεκτο σημαίνει σχέδιο ή σχήμα προστασίας και είναι τέχνη που ξεκίνησε κάπου στην τρίτη χιλιετία προ Χριστού στην Αίγυπτο με μαύρες και μπλε εγχαράξεις σε μούμιες γυναικών.  Αναφορές για τα τατουάζ υπάρχουν και σε κινέζικα κείμενα του 300 π.Χ., ενώ την ίδια εποχή στην Ιαπωνία άνδρες και γυναίκες κοσμούσαν τα σώματά τους με δράκους και φίδια για να ξορκίσουν τους φόβους τους. Η πρώτη γνωριμία την δυτικών συνοικιών με το τατουάζ έγινε το 1691 όταν οι εξερευνητές από την Πολυνησία και τα νησιά του Ειρηνικού έφεραν μαζί τους αυτά τα παράξενα σχέδια τα ο οποία οι άνθρωποι εκείνων των πολιτισμών χάραζαν στο δέρμα τους. 


Στους αρχαίους πολιτισμούς το μαρκάρισμα του σώματος αποτελούσε την ένταξη σε μια ομάδα με κοινές μνήμες και κοινή πίστη. Αυτός ήταν και ο λόγος που συνοδευόταν με τελετουργίες μύησης . Σήμερα η λειτουργία των τατουάζ είναι πιο απλουστευμένη. Η ύπαρξή τους παραπέμπει στην έκφραση του ερωτισμού, της βίας ή κάποιας στάσης ζωής. Ωστόσο το μείζον παραμένει η ψυχολογική διάσταση όπως την όρισε ο Γιουνκ: Το  τατουάζ προβάλλει ως ένα σύμβολο μεταμόρφωσης την ανάγκη του ανθρώπου να προεκτείνει την ψυχή του μεταβάλλοντας την εικόνα του σώματός του.


Από τα χρόνια της Αναγέννησης και μετά το τατουάζ άρχισε να γίνεται σύμβολο της ελίτ. Σχέδια κοσμούσαν τα σώματα το σώμα του βασιλιά Όσκαρ της Σουηδίας , του Μέγα Δούκα Αλεξίου της Ρωσίας, ακόμη και της μητέρας του Ουίνστον Τσώρτσιλ. Το τατουάζ περνάει στην ευρεία χρήση λίγο μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Από τους Αμερικανούς πεζοναύτες μέχρι τους χίπις της δεκαετίας του '60  και του '70 γίνεται κόσμημα λατρείας για ολοένα και περισσότερους ανθρώπους. 


Σήμερα το τατουάζ έχει έρθει και πάλι στο προσκήνιο. Όλα δείχνουν πως η γενιά του '90 και κυρίως του 2000 έχει βρει έναν ακόμη τρόπο για να ενισχύσει και να δείξει αυτά του της αρέσει αλλά και αυτά που αισθάνεται. Τα τελευταία χρόνια το τατουάζ έχει αρχίσει να γίνεται δημοφιλές και στην Ελλάδα. Όπως λένε οι  tattoο artists, άνθρωποι όλων των ηλικιών ζητούν να κάνουν όχι μόνο ένα, αλλά και δύο ή τρία τατουάζ με ολοένα και πιο περίεργα σχέδια. Η τιμή αρχίζει από 50 ευρώ, αλλά μπορεί να φτάσει ακόμη και τα 3.000 ευρώ ανάλογα με το σχέδιο και τη δυσκολία του. 


Ο Γάλλος κοινωνιολόγος Νταβίντ λε Μρεττόν δίνει δύο εξηγήσεις για το  φαινόμενο αυτό: “ Οι παρεμβάσεις αυτές είναι ένα είδος κριτικού λόγου. Με τις μετατροπές του σώματος , οι άνθρωποι και κυρίως οι καλλιτέχνες θέλουν να περιγράψουν τον κόσμο με διαφορετικό τρόπο επιχειρώντας μία ανάλυση των κοινωνικών, πολιτισμικών ή πολιτικών τελετουργιών.”


Με το πέρασμα των χρόνων το τατουάζ άρχισε να θεωρείται μορφή τέχνης από πολλούς. Στις μέρες μας αποτελεί ένα είδος μόδας που εξαπλώνεται ολοένα και περισσότερο, αποκτώντας συνεχώς πιο πολλούς φανατικούς. 


Το τατουάζ λοιπόν είτε ως πανάρχαιο τελετουργικό είτε ως σύμβολο του new age είναι  σίγουρο πως αποτελεί κάτι παραπάνω από κόσμημα. Είναι μέρος του σώματος, άρα και προέκταση της ψυχής.