THE END...

Στις 21 Μαΐου αρχίζουν οι πανελλήνιες. Και όσο πλησιάζουν γυρίζω πίσω και θυμάμαι τα δικά μου σχολικά χρόνια. Όλες τις όμορφες στιγμές που είχα ζήσει επί 12 χρόνια και που δεν θα ξεχάσω ποτέ μου.  Ναι, τα φοιτητικά χρόνια είναι τα καλύτερα, όμως πάντα θα μου λείπει το σχολείο μου, οι σχολικοί μου φίλοι και εκείνη η βαρετή καθημερινή ρουτίνα, που όμως στην πραγματικότητα ήταν όμορφη και διασκεδαστική. Βρήκα λοιπόν τυχαία σε ένα παλιό περιοδικό ένα γράμμα που είχε δημοσιεύσει ένας μικρός αναγνώστης για τα σχολικά του χρόνια λίγες μέρες πριν ξεκινήσουν οι πανελλήνιες και περάσει στο επόμενο στάδιο της ζωής του. Ας γυρίσουμε λοιπόν λίγα χρόνια πίσω.

THIS IS THE END 

Είναι αρχές Μαΐου. Πόσο έχει μείνει για τις Πανελλήνιες; Δύο βδομάδες και κάτι και όσο κάθομαι και διαβάζω Ιστορία ή οτιδήποτε, το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι η Τρίτη Λυκείου που τελειώνει και όλα αυτά τα πράγματα που θα μου λείψουν.
Θα μου λείψει το ηλίθιο πρωινό ξύπνημα
θα μου λείψουν τα κάγκελα που πηδάω κάθε πρωί
θα που λείψει η προσευχή που χάνω
θα μου λείψουν τα αυτοκτονικά βαρετά Αρχαία της πρώτης ώρας
θα μου λείψουν οι συμμαθητές μου
όλοι
αυτοί που ξέρω απ' το νήπιο
αυτοί που αγαπάω
αυτοί που πάω
αυτοί που μου τη σπάνε
αυτοί που μισώ
οι κοπέλες που μ' αρέσουν
ο κάγκουρας με τη χαίτη και τον φραπέ πάντα στο χέρι
τα επαγγελματικά φυσοκάλαμα του Μήτσου 
τα “Έλα στο πρώτο θρανίο”, “Σταματήστε να μιλάτε”, 
“Βγείτε έξω!” 
τα “Μαλάκα, κοίτα κώλο που της κάνει αυτό το παντελόνι” ή “Μαλάκα, πάλι στρινγκ φοράει!!” (αυτά τα σχόλια αρχίζουν πάντα με “Μαλάκα”...)
τα φλερτ
τα κουτσομπολιά 
το τσιγάρο στο διάλειμμα 
τα δανεικά για τυρόπιτα
οι καυγάδες μετά από κάθε ντέρμπι
οι κοπάνες της τελευταίας ώρας
η πενταήμερη (και όχι πενθήμερη) 
η συμμαθήτρια που έκλαιγε επειδή κι αυτής θα της λείψουν όλα αυτά
ο συμμαθητής που επειδή έκανε μπάφο, θεωρεί ότι επαναστάτησε
το χιλιογραμμένο θρανίο
το ότι, παρότι μπορείς να πίνεις, να καπνίζεις, να φασώνεσαι, να πηδιέσαι, να θεωρείς ότι μεγάλωσες, να θες περισσότερη ελευθερία, ξέρεις ότι είσαι ακόμη παιδί και το ξέρουν και οι άλλοι.
Αν κι έχω λοιπόν περιθώριο για απουσίες, δε θα τις κάνω! Θα συνεχίσω να ξυπνάω και να πηδάω τα κάγκελα. Έτσι για να ζήσω για λίγο ακόμη αυτό που επί 11 χρόνια καταργιόμασταν και ευχόμασταν να τελειώσει, αλλά την τελευταία χρονιά συνειδητοποιούμε πόσο το αγαπάμε και πόσο θα θέλαμε να συνεχίσει για λίγο ακόμα...